Mancar ke Muke

Akap kemaghi Pak Beluk dengan Merin pegi ndatangi jeme njamu masuak puasau.

Die bedua sekawan tu sengaje nian lum makan sebelum pegi ke bada jamuan tu.

Pas sampai di rumah ye njamu, die bedue tu langsung cecilaman sambil neguak liugh pas tikinak kue ye tehidang.

Ye paling mbuat die bedue ni titik liugh, pas nginak onde-onde ijang, dibalut parutan niugh lah tegerulik dalam piring.

Singkat cerite, pas jeme lah udim bedoa, ndik nganju agi Merin langsung encengkam onde-onde.

Anye pas bele gigit, ndik sengaje gule abang onde-onde tu mancar ke dayi Pak Beluk ye duduk di sebelahnye.

"Yak ngengape ini Merin, belumigh gale muke aku ni, sesenai saje mpuk lapagh bai," kate Pak Beluk sambil enceremut marah sekaligus maluan dikinak jeme.

"Ndik sengaje Bapang Yung, ku sangke tadi ukan guk situ tebuknye," kate Merin luk ndik beduse. 

Singkat cerite agi, pas giliran Pak Beluk makan onde-onde, entah ngape pule gulenye lah te pancar pule ke baju Merin.

"Yak..yak..yak, luk ape kite tu, mbalas kaba ni ceritenye Bapang Yung?" kate Merin ndik setuju dengan Pak Beluk.

"Anu ce, ku sangke tadi ndik begule luk di kaba tadi ndak aku ni," timbal Pak Beluk ngeles.

"Samelah empuknye ce, baju putih empai nanan dibelikah jeme rumah lah kamu siram ngan gule abang, lukak perang ini kele," kate Merin jujur.

"Ai dide pule ndak dirupuk’i ige ce, ye namenye musibah ade-ade saje," kate Pak Beluk ngiciki Merin.

"Banyak ige cerite kaba ni Bapang Yung, ude melah balik kite. Ngape dide isat agi penginak’an aku," Merin langsung betegak ngajak balik.