Petang kemaghi Ndung Yung becerite dengan lakinye, Pak Beluk.
Kenan ni ade merase ye dide beres di badannye. Jadi kenan rase lah paslah amun becerite ngan laki.
"Anu Bapang Yung, aku tu ndak betanye serius, setiap aghi waktu aku jalan di sekitaran dusun tu, ngape bapak-bapak maju nginaki aku. Jadi bene palak aku," kate Ndung Yung.
"Oh itu, kurangi saje banyak ige pikiran," timbal Pak Beluk singkat.
"Ntuk, ngape luk itu bapang Yung, ukan kene idapan sege aku tu," Ndung Yung bingung.
"Amun dikicikka sege ndik pule, tapi amun dikicikka ringan tini lah sege idapan ni," Pak Beluk njelaska.
"Yak bebenar kudai Bapang Yung, amun ade ubatnye tulung dalakka kudai," Ndung Yung luk ke nangis.
"Ndik sege base ubatnye tu, kamu tu jangan neman ige salah perasean, udim itu saje ubatnye," timbal Pak Beluk agi.
"Adak ngape kaba ngicikka aku salah perasean," Ndung Yung mulai rengam.
"Tape saje titu amun bukan salah perasean. Banyak pule kerje jeme maju nginaki kerbai jarit lalu. Ude, buatlah kopi iluk. Banyak ige cerite ni," Pak Beluk rengam.
"Ui luk itu eh, ude amun luk itu jalan ceritenye," kate Ndung Yung sambil balik ke dapur.